ladykiller's psychotic "art" place

...αντί "αντίου"

2011-06-20T14:21:00.000-07:00

Καθώς πια τίποτα δεν μου έμεινε, ούτε μια ανάμνηση να μου χαμογελάει χωρίς τα δόντια της να μου δείχνει, πήρα την πιο μεγάλη μου ανάσα και άφησα το κορμί μου να πέσει στα τεράστια κύματα των δακρύων που κρυφά πίσω από τα χέρια μου, χρόνια, έκλαιγα.

Έφτιαξα δικές μου λέξεις από αναμνήσεις άλλων, μήπως μπορέσω κάτι να διηγηθώ μα ποια η φωνή, φωνή δεν έχει.

Πήρα και μερικά λουλούδια από τους τάφους των φίλων μου και μια κούνια από την παιδική χαρά τους.

Πήρα και λίγο χαρτί και ζωγράφισα έναν ήλιο να φωτίσει το σκοτάδι μου.

Άνοιξα και ρωγμές στον τσιμεντένιο ορίζοντα λίγο φρέσκο αέρα να αναπνεύσω.

Μάζεψα στιγμές που μου είχαν διηγηθεί.

Γέλια, παιχνίδια, αλάνες, χώματα, ποδόσφαιρο, πέτρες, σκισμένα γόνατα, χτυπημένοι αγκώνες.

Πήρα και τη φωνή της μάνας καθώς σουρούπώνε.

Πήρα και τα λόγια του πατέρα το βράδυ στο κρεβάτι.

Πήρα ακόμα και λίγο από τον φόβο στο σκοτάδι πριν τους πάρει ο ύπνος.
Πήρα και λίγο από τους τσακωμούς και τους έβαλα σε έναν υφασμάτινο τσουβάλι που έριξα στα ίδια κύματα.

Ζήτησα και λίγη από την μυρωδιά όσων μεγάλωσαν σε κήπο ή έξω από την πόλη.

Και κάποιες φορές προσπάθησα να πάρω και το χάδι εκείνο που το παιδί πρέπει να έχει και όχι το βρώμικο πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες.

Πήρα και λίγο από το φως που έμπαινε από τις δικές τους μισάνοιχτες πόρτες για να μη ξυπνάνε τα τέρατα κάτω από το κρεβάτι.

Τα πήρα όλα αυτά και τα έκανα αναμνήσεις παιδικών χρόνων δικές μου, γιατί τώρα που η διαδρομή απ' την ταράτσα φτάνει στο τέλος δεν θέλω πια τις δικές μου να θυμάμαι.

λιγότερο ερώτικ από πριν

2011-04-06T01:42:00.001-07:00

αιμοραγούσες πόρνες... ας πούμε.

...χωρίς τίτλο... λίγο πιο ερώτικ, ας πούμε.

2011-04-01T13:50:00.000-07:00

... και έμεινα ξαφνικά χωρίς σκάνερ εδώ και κάνα τρίμηνο.

οπότε αφού ξαναβγήκα στην γύρα των χρωμάτων αποφάσισα να τα φωτογραφήσω.

ελπίζω να σας αρέσουν x)

πιτσιλιές και δαχτυλιές (τίτλος by filosofos)

2010-10-11T14:54:00.000-07:00

(είμαι γυναίκα στο σώμα ενός άνδρα partII)

... πριν λιγότερο από ένα χρόνο είχα φτιάξει αυτό επηρεασμένη από το τραγούδι.

αλλά η αλήθεια είναι πως από τις αρχές του 2009 μέχρι και σήμερα υπήρξε μεγάλη εξέλιξη μου στον τρόπο που σχεδιάζω και έτσι κάπως φτάσαμε στο παρακάτω

είμαι γυναίκα στο σώμα ενός άντρα

Α4

ακρυλικά με δαχτυλιές

τι ακριβώς υποδηλώνουν οι δαχτυλιές, το αφήνω στην φαντασία του καθενός

Να βγάλω από μέσα μου ένα “ουφ”

2010-09-09T15:20:00.001-07:00

Είχα καιρό να σχεδιάσω και να το ευχαριστηθώ έτσι.

Ήθελα πολλά να κάνω, είχα και άλλα τόσα μέσα στο μυαλό μου εδώ και καιρό μα το άγχος μου μήπως δεν μπορέσω να αποδώσω αυτό που πίστευα πως έπρεπε να δείξω με ρίξανε σε μια υπερεαλλιστική λούμπα που τελικά όχι μόνο δεν με εξέφραζε, αλλά καταπιεζόμουνα μέσα απ' αυτή.

Για αυτό και κάπως με άφησε, κάπως το άφησα και άρχισα να μασουλάω τα νύχια μου χαζεύοντας στο ιντερνετ αυτά που θα ήθελα να κάνω και εγώ.

Κατέβασα και πόσες σειρές και σε κάθε ωραία λόγια ή δυνατή σκηνή αναρωτιόμουνα γιατί το άφησα και αυτό να με αφήσει. Πάντα επειρεαζόμουνα από τους άλλους αλλά, ειδικά αρνητικά αλλά ποτέ δεν με πήγενε τόσο πολύ πίσω.

Είπαμε. Τέλειωσε και το LOST.

6 χρόνια ήταν μια σταθερά. Και για μιας τα ψυχάκια η οποιαδήποτε "σταθερά" είναι σημαντική.

Όπως και να 'χει και ας αφήσω τα αστεία. Ήμουνα σε αυτή τη λούμπα και όλα ήταν μαύρα. Μάλλον πάντα είναι μαύρα αλλά έστω αν έχω κάτι να ασχολούμαι για λίγο το ξεχνάω. Και τόσο καιρό δεν είχα και δεν το ξέχναγα.

Κάθισα αρκετές φορές μπροστά σε μια κόλλα αλλά τίποτα. Με πίεζα αλλά τα ίδια και τα ίδια. Μέχρι που μια μέρα σε ένα ακόμα συμβατικό σχέδιο κάποιου φοβισμένου προσώπου έβαλα -στο πλέξιγκλας που χρησιμοποιώ αντί παλέτας, διάφορα χρώματα και προσπάθησα να του αποδώσω τον φόβο με τα χρώματα αυτά στο πρόσωπο.

Όταν φοβάσαι πως οι άλλοι γνωρίζουν το μυστηκό σου, πιστεύεις πως το δείχνουν τα μάτια σου, η έκφρασή σου. Κάτι πάνω σου. Στο πρόσωπό σου. Για αυτό και εσύ δε μπορείς να το δεις.

Πως αποκονίζεται; Δεν ξέρεις. Αν ήξερες θα το έκρυβες και αυτό. Ίσως να είναι αυτά τα διαφορετικά χρώματα απ' ο,τι τα κλασικά των υπόλοιπων ανθρώπων που σε ξεχωρίζουν από εκείνους που είναι “καλά”.

Δεν απεικονίζουν συγκεκριμένα κάτι.

Δεν απεικονίζουν μόνο τον φόβο αλλά και την ντροπή, την ζήλεια, τις άσχημες σκέψεις, το βάρος στην ψυχή σου.

Απεικονίζουν τελικά όλα αυτά που θέλεις να κρύψεις και όχι το ίδιο το γεγονός που τα προκάλεσε.

Είχα καιρό να σχεδιάσω και να το ευχαριστηθώ έτσι. Να βγάλω από μέσα μου ένα “ουφ” καθώς τέλειωσα.

nightmare

α4

ακρυλικά με δαχτυλιές

...περί αξιοπρέπειας

2010-08-16T16:17:00.000-07:00

... και η αξιοπρέπειά μου πάρθηκε βιαστικά, βίαια, χωρίς να προλάβω να μάθω γιατί. Πρόλαβα όμως και κράτησα ένα κομμάτι της που έκρυψα καλά σε ένα παλιό ξεχασμένο κουτί.

Κανείς δεν γνωρίζει πως υπάρχει.

Ακόμα και εγώ ζω τόσα χρόνια σαν να μη την έχω.

Όμως ήρθε η ώρα.

Όλοι το βλέπουν.

Θα το συζητήσουν αργότερα στην κηδεία μου με μάτια βουρκωμένα και τσιγάρα στα χέρια που καπνίζουν γρήγορα.

Όλοι το βλέπουν μα κανείς δεν το αναγνωρίζει ακόμα και αφού η ώρα ήρθε δεν πρέπει να την δω για άλλη μια φορά να περνάει.

Θα ξεκλειδώσω επιτέλους το κουτί και θα αφήσω αυτό το μικρό κομμάτι αξιοπρέπειας μου επιτέλους να πετάξει ελεύθερο.

Την φυλάκισα για να μη τη βρουν.

Την φυλάκισα για να μη μου την πάρουν και αυτή.

Πως αλλιώς θα μπορούσα να ζήσω;

Πως αλλιώς θα μπορούσα να έχω έναν αξιοπρεπές θάνατο;

... για μια στιγμή ήσυχη να κλείσω τα μάτια

κ το τελευταίο μου βήμα να περπατήσω.

Στέρεψα

2010-05-24T11:06:00.000-07:00

...νομίζω...

[τέλειωσε κ το LOST]

πριν για πάντα σε χάσω...

2009-09-27T13:00:00.000-07:00

Στις ώρες που περάσανε

οι θάνατοι και τα κλάματα που ακούστηκαν

τα δάκρυα που λυγμοί πια δεν γίνονται

πριν ακόμα όνειρα γίνουν

πριν ακόμα ύπνος γίνουν

πριν ακόμα οι κραυγές ακουστούν σαν ψίθυροι ανάμεσα στα κλαριά

η ευθραυστότητα της γύμνιας σου

η θεϊκή του απαλότητα

στέκεται άκαμπτη καθώς την φιλάω για μια τελευταία φορά

πριν για πάντα σε χάσω.

Κ...

2009-09-20T14:27:00.000-07:00

έτσι όπως θα ήθελα να σε θυμάμαι...

from her to eternity

2009-09-16T03:06:00.000-07:00

από τη ταινία Der Himmel Uber Berlin

στην σκοτεινιά τίποτα πια δεν γαληνεύει

2009-08-08T04:07:00.000-07:00

Θα πάψεις να πονάς για την αγάπη όταν αυτή σε κλουβί την κλήσεις
και στο πιο βαθύ και σκοτεινό μέρος της γης την φυλακίσεις.

Για χρόνια πάγοι χίλιοι, την ζεστασιά της θα σβήνουν
και ξωτικά θα την φυλάνε χορεύοντας ανίερους χορούς,
ζευγαρώνοντας με ράτσες ανόμοιες μεταξύ τους
γεννώντας παιδιά που δεν τα γνωρίζουν, δεν τα αγαπούν, δεν τα θέλουν
που τα θυσιάζουν με σπέρμα νεκρό
στο πιο ψηλό σημείο του κόσμου,
πιο κοντά στα σύννεφα να είναι
να ξεπλήνουν με δυνατή βροχή τις ντροπές και τις βρομιές τους.

Γυναίκες, αθώες πουτάνες,
η μάνα η αδερφή η φιλενάδα σου
με την περίοδο τους πλέκουν μεγάλες θηλιές
ελπίζοντας πως γρήγορα γύρω από τον λαιμό τους θα τις περάσουν τέλος να δώσουν,
να μη τις κοιτάνε, να μη τις αγγίζουν, να μη τις ποθεί πια κανείς.

Ποτέ δεν τις φοράνε.

Μα και αστέρια από τα υγρά των πληρωμένων ερώτων τους φτιάχνουν
και τα πετάνε ψηλά στον ουρανό μοιρολογόντας τα νεκρά δικά τους παιδιά,
εκλιπαρόντας για μια στιγμή να ξεχάσουν, να λησμονηθούν.

Μα ποτέ δεν ξεχνάνε.

Την αγάπη βαθιά την έχεις όμως κλείσει
μήτε πόνο, μήτε στοργή, μήτε μνήμες πια έχει
και μήτε κλαίει που την ξέχασες.
Ίσως κάποιες φορές από ένστικτο να προσπαθεί να φτάσει λίγο πιο ψηλά,
τον ήλιο ξανά να αντικρίσει και ας μη θυμάται ο ήλιος τι είναι.

Μα ποτέ δεν θα τον φτάσει.

Γιατί τα χρόνια πέρασαν τόσα πολλά και την νιότη σου την έχουν πάρει
και κάθε πια που κοιτάς, τον βυθό, τίποτα δεν υπάρχει.

Όλοι νεκροζώντανοι, μαζί τους και εσύ, σε δρόμους ίδιους περπατούν κάθε μέρα
δρομολόγιο γνωστό
δρομολόγιο ξανά και ξανά στα ίδια σημεία πατημένο.

Μέσα σου ελπίζεις για κάποιο χάδι,
μα την σκοτεινιά σου τίποτα πια δεν γαληνεύει.

... να γαληνεύεις καθώς τραντάζεσαι...

2009-05-21T05:28:00.000-07:00

Ακόμα μία έμπνευση μέσα από μουσικές που αγαπάμε/αγαπάω.

Το παρακάτω δημιουργήθηκε ύστερα από πολύ σκέψη όταν ένας φίλος, μου ζήτησε μια μπλούζα εμπνευσμένη από τον στοίχο -του τραγουδιού των Ωχρά Σπειροχαίτη "Να γαληνεύεις"- "... να γαληνεύεις καθώς τραντάζεσαι...".

Ακολουθούν και οι στοίχοι.

ΝΑ ΓΑΛΗΝΕΥΕΙΣ

έγειρες κι απόκαμες κάπου στη Θηβών

στη στρυφνή πορεία μιας ζωής στο πρηνηδόν

η ρημαγμένη γη σου ψιθύρισε στ' αυτί

κοίταξε στον ουρανό εκείνη τη μαρμαρυγή

τα παιδιά σταμάτησαν το παιχνίδι τους για σένα

ο κόσμος βγήκε στις ταράτσες με κεριά

τα ρεμπέτικα σίγησαν στο παλιό το ταβερνάκι

τα φρένα που γλίστρησαν η τελευταία ήταν κραυγή

ξάφνου είδανε σε σένα ένα θαύμα

ένα μυστήριο που έπρεπε να σεβαστούν

καθώς η τρέλα σου ξεγεννούσε τις φωτιές της

ένας Νέρωνας που αγκαλιάζει τα στενά

να γαληνεύεις καθώς τραντάζεσαι

όλοι είδαν τις μάγισσες να 'ρχονται απ' το πουθενά

μαγίστρους να κρατούν από το χέρι τα παιδιά

καταραμένους ποιητές να γελάνε δυνατά

αρχαίους ληστές να κοιτάνε σκεπτικά

κανείς δεν ήξερε αν θα μείνουνε για πάντα

κανένας δεν φοβόταν τη φωτιά

στέκαν στη μέση μιας ευχής ή μιας κατάρας

σε ξέχασαν μπροστά στο παρελθόν που 'χαν ξεχάσει

να γαληνεύεις καθώς τραντάζεσαι

Είμαι γυναίκα στο σώμα ενός άντρα.

2009-04-22T06:59:00.000-07:00

συζητούσα με έναν φίλο μου και λέγαμε πως καθώς περνάνε τα χρόνια και έχουμε "διαλέξει" κάποια είδη μουσικής που τα αγαπάμε και τα ψάχνουμε, χάνετε και η μαγεία του να ακούσεις ένα τραγούδι πρώτη φορά και να σε ταρακουνήσει... ή να σε καυλώσει -ο καθένας το θέτει όπως θέλει.

αυτό συμβαίνει για δύο λόγους, πιστεύω.

1ον γιατί στο είδος που μας ενδιαφέρει τα "καλά" κ παλιά τα έχουμε ακούσει, από φίλους, αδέρφια, ξαδέρφια κλπ

2ον γιατί γινόμαστε πιο εκλεκτικοί στα ακούσματα, με τον καιρό [καλά οι περισσότεροι έστω].

Έτσι κ εγώ είχα χρόνια να ακούσω κάποιο κομμάτι που να με ταρακουνήσει τόσο πολύ ώστε να κάτσω να το ακούσω 4-5 φορές σερί, να ψάξω τους στοίχους κ φυσικά να υλοποιήσω με τα μολύβια μου τις εικόνες που μου φέρνει στο μυαλό. Πόσο μάλλον να κάθομαι να το σκέφτομαι ξανά και ξανά και ξανά.

Κάπως έτσι έγινε με το τραγούδι των propaganda "είμαι γυναίκα στο σώμα ενός άντρα" πριν κάμποσο καιρό.

Και έτσι σας παραθέτω το σχέδιο και από κάτω τους στοίχους και το λινκ τους από το myspace τους.

ΕΙΜΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΕΝΟΣ ΑΝΤΡΑ

Είμαι γυναίκα στο σώμα ενός άντρα.

Εξηγήστε με εύκολα! Εξηγήστε με γρήγορα! 'Όπως κάνετε με τα δικά σας σώματα. Από κει που πάνε οι πολλοί! Ρολάκια κι ανασφάλειες! Θύτες και θύματα! Κι εγώ ΤΙ;

Δε χωράω στις φανταστικές σας ιστορίες ούτε καν γι' αστείο. Είμαι βρισιά. Είμαι σκισμένα εισιτήρια σε μεταμεσονύκτια προβολή και ποτέ δε θα γίνω μόδα. Είμαι έξω απ' την Ιστορία. Είμαι η ίδια Ιστορία των σωμάτων. Για την ακρίβεια είμαι ο βιασμός αυτοπροσώπως!

Είμαι γυναίκα στο σώμα ενός άντρα και δεν έχω όρεξη γι' αστεία. Μου αρκούν οι φάτσες σας, έτσι όπως με κοιτάτε με απέχθεια. Σας έδωσαν manual χρήσης για το σώμα σας κι έχετε μπερδέψει την αναπαραγωγή με τη σεξουαλικότητα. Νεκρή φύση! Πεταμένα λεφτά! Ντυθείτε στο φως για να γδυθείτε στο σκοτάδι και μη το πείτε πουθενά!

Είμαι γυναίκα στο σώμα ενός άντρα κι έχω σημάδια από κάθε είδους πληγές! Έχω γαμηθεί με όλους τους πιθανούς τρόπους και για τους δυο σας! Για πέστε μου λοιπόν όταν καυλώνω τί κάνω; Κλείνω τα μάτια κι ονειρεύομαι; Ξαπλώνω και πεθαίνω; Ξαπλώνω κι αρρωσταίνω; Πείτε μου εσείς όλα τα φετίχ, όλες οι ιδεολογίες, όλες οι ήττες μαζί δεν φτάνουν! Πείτε τ' αστειάκια σας να τελειώνουμε. Αν νόμιζα ότι ήταν εύκολο, δε θα ήμουν εδώ. Είστε οι εκπρόσωποι της πλειοψηφίας και ξέρω τη βία σας, τις εκφράσεις σας, κυρίως όταν κινδυνεύουν οι μύθοι σας. Γιατί αν δεν είστε αρσενικά, τι είστε; Τι να πουλήσετε; Τι να γαμήσετε; Κι εάν δεν είστε θηλυκά, τι είστε; Πού να χωρέσετε και που να μοιραστείτε;

Είμαι γυναίκα στο σώμα ενός άντρα και ήμουν παρών και παρούσα, σε κάθε ατάκα σας, σε κάθε σας ψέμα, σε κάθε σας επιβεβαίωση από άλλους σαν κι εσάς. Δεν είμαι λάθος ούτε ζητάω ελεημοσύνη. Από 'σας δεν έχω τίποτα να ζητήσω!

Είμαι γυναίκα στο σώμα ενός άντρα. Είμαι σιωπή και κατάρα. Δεν ψάχνω και δεν ψάχνομαι. Μετράω τα χάδια και μαθαίνω. Ξύνω πληγές και θυμάμαι. Αυτή τη φορά δε θα το βάλω στα πόδια! Κάθε μήνα ουρλιάζω, κάθε μέρα ξερνάω. Είμαι το βλέμμα που στοχεύει στους φόβους σας. Είμαι ο χειρότερος εφιάλτης σας. Και μόνο που ανασαίνω και μόνο που μοιράζομαι, τα χάδια μου και την αγκαλιά μου, χωρίς φετίχ και χωρίς συνήθεια, όσο θα βρίσκω θα βρίσκομαι, όσο θα μοιράζω και θα μοιράζομαι, όσο σπάνια κι αν συμβαίνει αυτό.

Είμαι γυναίκα στο σώμα ενός άντρα. Μπορείτε να ισχυρισθείτε πως δεν υπάρχω, να με κάψετε σαν μάγισσα στην ιερά εξέταση. Την περνάω σε κάθε μου κίνηση, σε κάθε μου σκέψη! Αλλά αυτό το σώμα είναι δικό μου. Δεν έχω ευχές! Ήρθα ακάλεστη, ήρθα ακάλεστος με πρόθεση να μείνω, ν' απαιτήσω την ύπαρξή μου την ίδια, χωρίς παρακάλια, χωρίς νταβατζήδες. Δεν μπορώ ούτε θέλω να κάνω ή να είμαι αλλιώς. Να σας το πω κι έτσι: Τις έχω χεσμένες τις γιορτές σας. Δε χωράω σε σώματα κονσέρβας με συντηρητικά και ημερομηνίες λήξεως! Χρώμα πάνω από τη σκουριά, συγνώμη κιόλας φοβάμαι! ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΟ ΣΤΗ ΣΚΑΝΔΑΛΗ!

ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΟ ΣΤΗ ΣΚΑΝΔΑΛΗ!

Είμαι γυναίκα στο σώμα ενός άντρα κι αυτή η πόλη μου χρωστά την ιστορία μου. Για την ακρίβεια την ζωή μου την ίδια! ΤΙΣ ΔΙΚΙΕΣ ΜΑΣ ΖΩΕΣ! Είναι η φωτιά που κυλάει στις φλέβες μου. Κι αν είναι να καώ, ΘΑ ΚΑΕΙΤΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ!

http://www.myspace.com/propaganda02

γλυκιά τρέλα

2009-03-22T07:56:00.000-07:00

«Τώρα τι θα κάνω;» αναρωτήθηκε μόλις πήρε στα χέρια της το χαρτί με την ληξιαρχική πράξη θανάτου της. Μέχρι εκείνη την στιγμή δεν το είχε σκεφτεί, δεν το είχε καλά-καλά συνειδητοποιήσει. Αλλά τώρα της το δίνανε γραμμένο, με ημερομηνία, ώρα, σφραγίδες και υπογραφές. Τώρα ήξερε πως τίποτα δεν θα είναι όπως ήτανε μέχρι πριν 4 μέρες.

Πριν 4 μέρες.

Τότε που την βρήκε στο δωμάτιό της με μια σφαίρα φυτεμένη στο κεφάλι της. Με τα μυαλά της κομμάτια κρέας κολλημένα στον τοίχο, στα ματωμένα μαλλιά της, στο πανάκριβο χαλί τους. Το λευκό χαλί που είχε διαλέξει εκείνη σε ένα ταξίδι τους που είχαν κάνει καλοκαίρι σε ένα νησί. «Μα να φέρουμε από νησί καλοκαιριάτικα χαλί;» της είχε πει αλλά εκείνη επέμενε. «Μου μίλησε, με κοίταξε, με φώναξε» της είπε όπως πάντα της έλεγε όταν κάτι το ήθελε πολύ, όταν αυτό το κάτι το έκανε δικό της με όποιο κόστος. Κάπως έτσι είχαν πάρει και τον σκύλο τους από την μέση του δρόμου όταν ακόμα ήταν κουτάβι. Κάπως έτσι της είπε όταν της μίλησε πρώτη φορά σε μια στάση λεωφορείου. «Δεν το κατάλαβες, αλλά μου μίλησες, με κοίταξες, με φώναξες» της είπε και χαμογέλασε. Και εκείνη χαμογέλασε με αυτά τα λόγια και ενέδωσε στο πιο περίεργο φλερτ που της είχανε κάνει. Στο πρώτο φλερτ που της είχε κάνει γυναίκα. Και τώρα αυτό το λευκό χαλί που τόσο πολύ πρόσεχε 3,5 χρόνια τώρα είχε λερωθεί με το αίμα και τα κομμάτια του εγκεφάλου της. Του εγκεφάλου. Ήταν πολύ έξυπνη για να αυτοκτονήσει. Όχι, όχι. Η αυτοκτονία δεν έχει να κάνει με την νοημοσύνη. Μάλλον ήταν δυστυχισμένη, σκέφτηκε. Ίσως μέσα της... «Δεν μου το είπε ποτέ. Δεν με άφησε να το καταλάβω ούτε μια στιγμή». Τώρα στην κηδεία της θα μαζευτούν όλοι και θα λένε πόσο ευτυχισμένη φαινότανε. Επιφανειακή χαρά. Τι να τα κάνει αυτά τα χαρούμενα χρόνια που έχει στην μνήμη της αν δεν μπορεί να τα μοιραστεί μαζί της; Να μοιραστεί τις αστείες στιγμές, τις αναμνήσεις από τα ταξίδια; «Σε ποιον θα λέω τώρα ό,τι θυμάμαι;». Σε εκείνη τα έλεγε όλα. Ό,τι θυμότανε, όποτε το θυμότανε. Για αυτό την αγαπούσε. Την έκανε να γελάει που ξαφνικά τιναζόταν και της έλεγε γελώντας δυνατά «Θυμάσαι τότε που μας έσκασε το λάστιχο μεσ’ στην καταιγίδα;» και γέλαγε και εκείνη μαζί της. Όχι γιατί της φαινόταν αστείο πια, αλλά γιατί την έκανε χαρούμενη με το γέλιο της. Τώρα για ποιον θα γελάει; Και όλοι αυτοί που θα μαζευτούν. «Δεν θέλω να τους δω» είπε στον παιδικό της φίλο της. «Θέλω στην κηδεία να είμαστε μόνο εγώ και εκείνη». «Δεν γίνεται καλή μου. Δεν γίνεται να πεις στους φίλους της να μην την αποχαιρετήσουν. Όχι, δυστηχώς» της είπε και την αγκάλιασε σφιχτά, για να την κρατήσει έτσι μέχρι που σταμάτησε να κλαίει.

Στην κηδεία δεν πήγε ποτέ, ούτε τον τάφο ποτέ επισκέφθηκε. Δεν ήθελε να την αποχαιρετήσει, ήθελε πάντα να πιστεύει πως θα γυρίσει πίσω για εκείνη. Να την αγκαλιάσει όπως παλιά, να γελάσει με τα αστεία της. Ίσως να της έλεγε γιατί ήταν στεναχωρημένη και έφυγε εκείνη την μέρα. Ίσως να της έλεγε τον λόγο.

Μέρες, νύχτες, βδομάδες, μήνες περίμενε να γυρίσει.

Μέρες, νύχτες, βδομάδες, μήνες ξάπλωνε εκεί που ο λεκές από το αίμα και τα μυαλά της είχαν ποτίσει το ξύλο. Το φιλούσε, το χάιδευε εκείνο το σημείο και ένιωθε σαν να φιλούσε και να χάιδευε εκείνη. Ήταν άλλωστε ένα κομμάτι από αυτή που αγαπούσε.

Από την δουλειά της είχε πάρει άδεια άνευ αποδοχών και δεν το σκεφτόταν καν να πάει στο επόμενο διάστημα και από όλους τους φίλους και τους συγγενείς της είχε απομακρυνθεί. Δεν μίλαγε σε κανέναν, δεν σήκωνε το τηλέφωνο, δεν άνοιγε την πόρτα όταν ερχόντουσαν γεμάτοι αγονία να την δουν, να δουν τι κάνει, να δουν πως ζει. Και μόνο ο φίλος της ο καλός που τον γνώριζε από τότε που θυμόταν τον εαυτό της έμπαινε στο σπίτι της με τα κλειδιά που του είχε δώσει παλιότερα και της έκανε παρέα ακόμα και αν φαινομενικά έδειχνε πως δεν την ήθελε. Τακτοποιούσε λίγο τα άδεια μπουκάλια και τα δεκάδες τασάκια που ήταν ξεχειλισμένα από τα αποτσίγαρά της.

Ένα βράδυ ξύπνησε μέσα από όνειρο που την είδε πως ήταν μαζί της ξανά.

Μόνο στα όνειρα μπορούσε να την έχει μα και αυτά την παίρνανε πίσω ξανά, πίσω στον κόσμο των νεκρών πέρα μακριά από το ξύπνημα και την πραγματική ζωή. «Ω, όνειρα γλυκά κρατήστε λίγο παραπάνω» έγραφε στο ημερολόγιό της και δάκρυα γέμιζαν τα μάτια της που κάθε ξύπνημα της ήταν ένας ακόμα αποχωρισμός, ένας ακόμα θάνατος. «Κρατήστε την λίγο ακόμα μαζί μου και εγώ θα σας αφιερωθώ όπως μου το ζητήσετε, ό,τι και αν είναι αυτό, ακόμα και αν το τίμημα είναι ο καθημερινός μου πόνος. Μόνο τον πόνο του αποχωρισμού δεν αντέχω. Μόνο τον πόνο να μην την έχω δίπλα μου όταν ξυπνάω» συνέχιζε να γράφει. Έκανε τα πάντα να κοιμάται πιο πολλές ώρες, να μην ξυπνάει. Έπινε τόσο πολύ αλκοόλ που είχε φτάσει να κοιμάται 24ωρα ολόκληρα, μα δεν την ένοιαζε γιατί ήταν μαζί της. Για λίγο δοκίμασε και υπνωτικά χάπια. Μια παλιά της φίλη που είχε δει στον δρόμο της είχε δώσει μερικά για να την βοηθήσουν να ηρεμήσει. Όμως όταν τα έπαιρνε δεν μπορούσε να την ονειρευτεί, δεν μπορούσε να την έχει και αυτός ήταν ο λόγος που ύστερα από δύο δοκιμές τα σταμάτησε αμέσως.

Μα ένα μεσημέρι που ξύπνησε την είδε να κάθετε δίπλα της και να χαϊδεύει τον λεκέ με το ποτισμένο αίμα στο ξύλινο πάτωμα. Την κοίταγε χωρίς να μιλάει. Φοβόταν πως αν το έκανε θα διαλυόταν από τα ηχητικά κύματα που θα δημιουργούσε η φωνή της. Κάθισε έτσι και την κοιτούσε, την περιεργαζόταν, ήθελε να την αγγίξει μα φοβόταν.

«Ήρθα» της είπε κάποια στιγμή με φωνή τρυφερή μα αδύναμη συγχρόνως. «Ήρθα γιατί μου έλειψες. Ήρθα να σου πω πως έκανα λάθος που σε άφησα και θέλω να γυρίσω πάλι πίσω σε σένα» συνέχισε και έφερε το αέρινο χέρι της στο μάγουλό της. Το άγγιγμά της ήταν παγωμένο μα συνάμα ήταν και τόσο ποθητό. Το άγγιγμα που ένα χρόνο τώρα αποζητούσε το είχε ξανά. Χωρίς να μιλάει έκανε να το ανταποδώσει, μα άνοιξε η πόρτα και όλα χάθηκαν. Έκλαιγε, ούρλιαζε από τον νέο πόνο και χωρίς δεύτερη σκέψη έτρεξε αστραπιαία προς το μέρος του καλού της παιδικού της φίλου και άρχισε να τον χτυπάει με τα χέρια της λυσσασμένα. Εμβρόντητος εκείνος κατάφερε ύστερα από ώρα να την ηρεμήσει και να την βάλει να καθίσει σε μια καρέκλα. Την ρωτούσε τι είχε συμβεί μα εκείνη μόνο του έλεγε μέσα από λυγμούς και κλάματα πως την είχε πάρει πάλι μακριά της. Πως τα είχε καταστρέψει όλα. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήθελε να του πει και της ζήταγε... την παρακαλούσε να ηρεμήσει. Μα εκείνη έκλαιγε και έκλαιγε και έκλαιγε χωρίς να μπορεί να μιλήσει άλλο. Ήθελε να του εξηγήσει μα οι λέξεις πνίγονταν στους λιγμούς της. «Δεν θα αντέξεις άλλο έτσι» της είπε και την κράτησε αγκαλιά και εκείνη αποκοιμήθηκε από την ψυχική κούραση των δακρύων της.

Όταν ξύπνησε η αγαπημένη της είχε γυρίσει ξανά και στα χέρια της κρατούσε το σημείωμα του φίλου της που της έγραφε πως έπρεπε να φύγει για κάτι ανειλημμένες υποχρεώσεις που είχε. Της έγραφε πως την αγαπούσε και πως ήθελε να την δει χαρούμενη ξανά. Της έγραφε πως θα έκανε ότι του ζητούσε. «Μείνε, σε παρακαλώ...» της είπε χαμηλόφωνα «... μη φύγεις ποτέ ξανά, δεν θα το αντέξω» συνέχισε. Η Κατερίνα της χαμογέλασε και την χάιδεψε ξανά. Έπλεξε τα μακριά όμορφα δάχτυλά της στα μαλλιά της και της χάρισε ξανά ένα γλυκό χαμόγελο. «Δεν θα φύγω» της ψιθύρισε κοντά στο αυτί «... θα μείνουμε για πάντα μαζί, εδώ στην τρέλα. Στην γλυκιά τρέλα που με κρατάει κοντά σου. Έκανα λάθος που έφυγα, για αυτό πάρ’το. Πάρ’το και έλα μαζί μου γιατί να γυρίσω πίσω δεν μπορώ. Μόνο μια σφαίρα. Μια σφαίρα μακριά μου είσαι και ο γυάλινος τοίχος που μας χωρίζει θα διαλυθεί για πάντα. Να εδώ, όπως εγώ έτσι και εσύ. Μόνο μια σφαίρα και θα είμαστε για πάντα μαζί. Μαζί θα περιπλανόμαστε στον κόσμο αυτό. Οι μέρες θα περνάνε, οι μήνες θα περνάνε, τα χρόνια θα περνάνε μα εμείς θα ήμαστε μαζί, όμορφες, αγαπημένες, ερωμένες του θανάτου για πάντα» η πληγή στο κεφάλι της άρχισε να ξερνάει αίμα και η μυρωδιά καμένου δέρματος γέμισε η ατμόσφαιρα και ύστερα, ο εκκωφαντικός κρότος του όπλου.

Σιωπή.

Την βρήκε ο φίλος της το επόμενο πρωί ξαπλωμένη εκεί που ξάπλωνε τόσους μήνες με το αίμα και τα μυαλά της να έχουν γεμίσει τον τοίχο πίσω της.

Για πάντα μαζί...

... μα μετά τον θάνατο ζωή δεν υπάρχει.

Μια Τελευταία Φορά

2009-02-20T04:30:00.000-08:00

Πήγε στην άκρη της βεράντας, έξω από το δωμάτιο της και στάθηκε γυμνή ενώ ο άνεμος χάιδευε το κορμί της. Ένα χάδι τρυφερό, που μέχρι τότε από άνθρωπο δεν είχε νιώσει. Άνοιξε τα χέρια της. Σαν να περίμενε κάποιον να αγκαλιάσει... σαν να ήθελε να δώσει μια και να πετάξει. Όμως δεν έκανε τίποτα. Στεκόταν εκεί γυμνή με τα χέρια ανοιχτά για αρκετή ώρα μέχρι που άκουσε φωνές και γέλια από κάπου μακριά. Όχι, όχι τόσο μακριά. Κάπου κοντά ήταν. Άνοιξε τα μάτια της και κοίταξε γύρω της. Μια παρέα συνομηλίκων της την κοιτούσαν και μιλάγανε μεταξύ τους. Δεν άκουγε τι έλεγαν αλλά άκουγε τα πνιχτά τους γέλια. «Δεν έχετε ιδέα τίποτα» άκουσε τον εαυτό της να τους φωνάζει και αμέσως μετά τον είδε να τους πετάει την γλάστρα με το γιασεμί που τόσο πολύ αγαπούσε η μητέρα της. Η γλάστρα προσγειώθηκε στο πρόσωπο του ενός παιδιού και αυτό με την σειρά του έπεσε στην άσφαλτο αφήνοντας μια κραυγή πόνου, πριν λιποθυμήσει.
Την ίδια ακριβώς κραυγή που είχε αφήσει και εκείνη όταν έμπαινε μέσα της.
Ταρακούνησε το κεφάλι της δεξιά αριστερά και ξανακοίταξε την παρέα. Κάτι της φωνάζανε. Δεν μπορούσε να ακούσει. Στα αυτιά της είχε την κραυγή της... τα βογκητά του. Τα δάκρυά της... τα χάδια του. Πήρε μια βαθιά ανάσα και γύρισε στο δωμάτιο της. Έκλεισε την μπαλκονόπορτα και έτρεξε γρήγορα στην ντουλάπα της. Φόρεσε ένα μακρύ και φαρδύ μαύρο πουλόβερ, το ταλαιπωρημένο φθαρμένο τζιν της και κρύφτηκε γρήγορα κάτω από τα σκεπάσματά της. Δεν ήθελε να μιλήσει σε κανέναν... τι να τους έλεγε; Δεν ήθελε να δει κανέναν... τι θα αντίκριζαν;
Κάτω από τα σκεπάσματα μια μυρωδιά την είχε στοιχειώσει.
Ήταν η μυρωδιά του. Η μυρωδιά του αγγίγματος του, των υγρών του, του έρωτα που της έκανε χωρίς εκείνη να θέλει. Έκλεισε την μύτη της και προσπάθησε να σκεφτεί κάτι άλλο.
Αλλά τι;

Ξαφνικά βρέθηκε κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Προσπάθησε να κολυμπήσει μέχρι να φτάσει στο οξυγόνο, αλλά κάτι της κρατούσε το πόδι. Έκανε προσπάθειες, κουνιόταν πέρα δώθε, κλότσαγε το νερό αλλά δεν την άφηνε. Κολύμπησε προς τον βυθό να δει τι ήταν αυτό και τότε τον είδε. Της χαμογελούσε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Ήταν το ίδιο φιλικός όπως ήταν πάντα. Την ρωτούσε πως ήταν. Πως είχε περάσει στο προνήπειο. Πως είχε πάει στο μπαλέτο. Δεν του μιλούσε. Μόνο τον παρακολουθούσε καθώς μίλαγε με τους γονείς της, καθώς άγγιζε το γόνατο της μητέρας της όταν ο πατέρας της δεν κοιτούσε.
Πνιγόταν.

Τα μαλλιά της είχαν φτιάξει μια θηλιά γύρω από τον λαιμό της και την σφίγγανε. Κάθε που πάλευε να τα λύσει αυτά σφίγγανε όλο και πιο πολύ μέχρι που πια δεν είχε αέρα και το πρόσωπό της είχε κοκκινίσει. Τα μάτια της είχαν γουρλώσει και κοίταγε το κενό καθώς προσπαθούσε να απεγκλωβιστεί. Δεν τους έβλεπε να έχει βάλει το ένα του χέρι βαθιά, ανάμεσα στα πόδια της μητέρας της όπως είχε κάνει και σε εκείνη λίγες ώρες πριν ενώ είχε ξεκουμπώσει τα κουμπιά του φορέματός της, αφήνοντας να ξεπροβάλει η σκληρή ρώγα της μητέρας της που μία την βύζαινε και μία την δάγκωνε, ενώ όλο της τραβούσε με το άλλο του χέρι τα μαλλιά της πίσω. Και η μητέρα της άφηνε πνιχτά βογκητά πόθου καθώς τα δάχτυλά του μπαίνανε πιο βαθιά, καθώς τα δόντια του σφίγγανε όλο και περισσότερο. «Μπαμπά» άκουσε τον εαυτό της να προσπαθεί να φωνάξει μα άντ' αυτού κατάφερε να το ψελλίσει. «Μπαμπάαα» έκανε ξανά και τους είδε να την κοιτάνε επικριτικά καθώς εκείνος έβγαζε το χέρι του από μέσα της ενώ με γρήγορες κινήσεις η μητέρα της προσπαθούσε να φτιάξει το φόρεμα και τα μαλλιά της. «Τι τον θες;» την ρώτησε με τα μάτια της να στάζουν κακία για τον πνιχτό οργασμό που είχε χάσει εξαιτίας της. Και εκείνη με την σειρά της κοιτούσε αυτόν που προσπαθούσε να κρύψει την στύση του. Την στύση αυτή που εξαιτίας της στο μέλλον θα έχανε όλους τους δικούς της οργασμούς.
Τα μάγουλά της κοκκίνισαν και ένιωσε ντροπή να πλημμυρίζει κάθε σπιθαμή του εαυτού της. Έσκυψε γρήγορα το κεφάλι της και περιεργάστηκε τις μύτες των παπουτσιών της καθώς αναρωτιόταν τι ήταν ο οργασμός και πως αυτή η ιδέα της είχε καρφωθεί στο παιδικό μυαλό της.

Μα ένα ξαφνικό τράβηγμα του ποδιού της, την έβγαλε από τις σκέψεις αυτές και την παραίσθηση και την οδήγησε ξανά στην θάλασσα.
Από μακριά είδε μια φιγούρα να έρχεται γρήγορα προς το μέρος της. Έμοιαζε να πετάει μέσα στο νερό. Τα πράσινα μακριά μαλλιά της, σαν να χόρευαν. Όταν έφτασε πιο κοντά της είδε μια νεράιδα της θάλασσας. Μια γοργόνα. Έβαλε τα χέρια της στο πρόσωπο της και της φύσηξε οξυγόνο, ακουμπώντας τα χείλη της στα δικά της. Εκείνη έκλεισε τα μάτια της και καθώς εισέπνεε το οξυγόνο έφερε την γλώσσα της στο στόμα της γοργόνας και άρχισε να την φιλάει με πάθος. Η γοργόνα έκανε να αποτραβηχτεί μα την κράταγε γερά κοντά της. Όπως την κράταγε και εκείνος όταν με την γλώσσα του προσπαθούσε να εξερευνήσει την στοματική της κοιλότητα. Βίαια. Βίαια όπως μπήκε μέσα της λίγες στιγμές αργότερα. Η γοργόνα πάλευε να ξεφύγει αλλά την κρατούσε γερά με τα πόδια της να έχουν φτιάξει έναν δυνατό κόμπο γύρω από την μέση της. Όταν πια την άφησε από το αρρωστημένο αγκάλιασμα της, το σώμα της γοργόνας νεκρό αιωρήθηκε προς την επιφάνεια την θάλασσας. Με μια απότομη κίνηση και χωρίς να νιώσει ούτε μια στιγμή τύψεις για τον θάνατο που είχε προκαλέσει πιάστηκε από την ψαρίσια ουρά της και σαν αλλόκοτη νεκρώσιμη πομπή το πτώμα αυτή την φορά οδήγησε τον ζωντανό. Καθώς ολοένα και ανέβαινε πιο κοντά στην επιφάνεια οι ηλιαχτίδες άρχισαν να χαϊδεύουν το κορμί της και γρήγορα απαγκιστρώθηκε από αυτή και κολύμπησε προς το οξυγόνο. «Θα με αφήσεις εδώ, μονάχη;» άκουσε την νεκρή να της λέει, όμως δεν γύρισε ούτε μια στιγμή να την κοιτάξει. Έτσι δεν μπόρεσε να αντικρίσει το όμορφο σώμα της νεράιδας των θαλασσών, που χρόνια και χρόνια καρτερικά περίμενε να δώσει το οξυγόνο της σε αυτήν όταν το χρειαζόταν, τώρα να σαπίζει και να αποσυντίθεται ενώ κομμάτια ολόκληρα από την παλιά ομορφιά της σάρκας της ξεκόλλαγαν και επέπλεαν γύρω της κοροϊδεύοντας την που έχασε την ζωή της για να βοηθήσει κάποιον που ποτέ δεν θα την ευχαριστούσε.
Σαν να άκουσε την κοροϊδία και τα πνιχτά τους γέλια θυμήθηκε τα αγόρια κάτω από την βεράντα της. «Τίποτα δεν ξέρετε... τίποτα» μονολόγησε ξανά αλλά δεν θέλησε να την κοιτάξει. Ήταν τόσες οι εικόνες που θα την στοίχειωναν για την υπόλοιπη ζωή της που πεισματικά μέχρι τελευταία ανάσα... Ανάσα! Ανάσα άλλη δεν είχε και η απόσταση μέχρι την επιφάνεια της θάλασσας έμοιαζε ατέρμονη. Κούναγε τα χέρια και τα πόδια της μανιασμένα μα στεκόταν συνεχώς στο ίδιο σημείο. Πάλευε όταν ξαφνικά όλα σκοτείνιασαν. Ανοιγόκλεισε τα μάτια της και έφερε τα χέρια της πάνω από το κεφάλι της, εκεί που τέλειωνε η κουβέρτα. Αστραπιαία σχεδόν την τράβηξε μέχρι το ύψος του στέρνου της εκεί που ακόμα το στήθος της δεν είχε δημιουργηθεί και οι ροζ ρώγες που το διακοσμούσαν δεν θα έπρεπε κανέναν να σαγηνεύουν.

Ανασηκώθηκε και άναψε ένα τσιγάρο.
Το κάπνιζε χωρίς να σκέφτεται τίποτ’ άλλο πέρα από την υπόσχεση που είχε δώσει στον φίλο της από το πρόγραμμα πως δεν θα έπινε ποτέ ξανά. Ποτέ! Τέλειωσαν όλα για εκείνη. Τέλειωσαν. Είχε φτάσει πια 27 χρονών σχεδόν. Είχαν περάσει 23 περίπου χρόνια. Θα τα άφηνε πίσω της όλα. Όλα. Σε δυο μήνες έχει γενέθλια...
Έψαξε της τσέπες του φθαρμένου, ταλαιπωρημένου της τζιν και καθώς τα ακροδάχτυλά της άγγιζαν το χαρτί που είχε αγοράσει ένιωσε μια γαλήνη άγνωστη να την κυριεύει.
Δεν θα ξανάπινε ποτέ.
Μόνο μία τελευταία φορά.
Μία τελευταία και ποτέ ξανά.
Το συρτάρι ήταν γεμάτο με καρτέλες από τα χάπια που της έδινε ο ψυχίατρός της. Ηρεμιστικά, υπνωτικά, αγχολυτικά, αντιψυχωτικά.
Ό,τι θες μπορούσες να βρεις σε αυτό το συρτάρι.
Το μόνο που χρειαζόταν ήταν το μπουκάλι με την μαυροδάφνη που είχε στην τσάντα της.
Υποσχέθηκε στον φίλο της από το πρόγραμμα πως δεν θα έπινε ποτέ ξανά.
Μόνο μία τελευταία φορά.
Μόνο μία.
Και μετά τέλος.
Και μετά το τέλος.

Έκλεισε τα μάτια της ευτυχισμένη επιτέλους ύστερα από 23 περίπου χρόνια.
Δεν θα τα άνοιγε ποτέ ξανά.
Ποτέ... όπως και ποτέ δεν θα έπινε ξανά.
Δεν θα τα άνοιγε ξανά και έτσι δεν θα τους έβλεπε ξανά να την παρακολουθούνε ενώ καθόταν αδρανείς στο παιδικό της κρεβάτι.

Την Μάνα της, τον Αυτός, τον Πατέρας της.

καθρέφτης

2009-01-05T05:39:00.000-08:00

Λησμονημένη μέθη
φέρε πίσω την αγαπημένη μου που έφυγε μια μέρα, νύχτα, σούρουπο
καθώς τα μαύρα της νύχια μπήχτηκαν στο δέρμα μου
ενώ προσπαθούσε μοναχα πίσω να γυρίσει, στους περασμένους καιρούς.

Τα πονεμένα χερια μου
ζητάνε μια στάλα ανθρωπιάς να δείξω -να σταματήσω-
λίγο την πένα και το μελάνι των πληγών μου
να σταματήσω να αγγίζω.

Μα ένα νυστέρι στα χερια κρατώ
και στέκομαι μπροστά στον παλιό μου καθρέφτη
που έχει σπάσει από τότε που τελευταία φορα γυμνή με είδε.

ένα ακόμα για εκείνη...

2008-12-06T02:23:00.000-08:00

Σου γράφω δυο λέξεις, να τις προσθέσω σε αυτές που δεν σου είπα
τότε που τα συναισθήματα γέμισαν δάκρυα τα ματια
μα να βγούν επέτρεψα, όταν πια δεν σε κοιτούσα .

Ξέρεις, μπορεί να είναι αστείο,
αλλα αν ήξερα πως θα ήταν η τελευταία φορα που σε έβλεπα
θα στεκόμουν ακόμη εκεί.

Μπορεί σε κάποιους να φένεται αστείο
αλλά θα ήμουν ακόμα εκεί στον δρόμο,
στην τρίτη σεπτεμβρίου
κάτω από την ΑΚΤΟ.

Θα σε κράταγα από τα χερια να μη μου φύγεις,
γιατί εσύ δεν με κράτησες και να βρω τον δρόμο μου με άφησες.
Και τώρα πια σκέφτομαι και αναρωτιέμαι
αν πραγματικά άξιζε που πια θεωρούμε καλά και υγιείς.

Μα και ας περάσανε τα χρονια σε διακρίνω στα βλέμματα των περαστικών όταν με κοιτάνε
σε νιώθω στα αγγίγματα των φίλων όταν με αγκαλιάζουν
σε ακούω μέσα από τα τραγούδια που μου έμαθες να ακούω.

Ας περάσανε τα χρονια δεν πέρασα ούτε μια στιγμή χωρίς εσένα
και τώρα καταλαβαίνω αυτά που μου έλεγες, μα ήμουνα μικρή για να τα νιώσω.

Και τώρα φοράω τα ρούχα που μου έλεγες να φορέσω, αλλα δεν με βλέπεις
τώρα διαβάζω τα βιβλία που ήθελες να διαβάσουμε μαζί, αλλα δεν προλάβαμε
τώρα, κρατάω σφιχτά μέσα μου τις έννοιες που θα μου έδινες
τις ενοχες που γεμίζουν μαύρο χρώμα την ψυχή και δεν φεύγει.

Τώρα, κρατάω και τον πόνο.

Μα τα δάκρυα να κρατήσω άλλο δεν μπορώ, γιατί σκάβουν δρόμους.
Kαι νέες τρύπες σκάβουν, όσο τα ματια μου κλειστά κρατάω .

Τα χερια μου, κοίτα!, τρέμουν ακόμα
όπως τότε που να σε αγγίξω μπορούσα.
Τότε που τα χρώματα έπαιρνα και το δέρμα σου ζωγράφιζα
αιώνιε μοναδικέ καμβά μου, που με στοιχειώνεις πια,
καθώς τα σκουλήκια γεύτηκαν
ο,τι να γευτώ έχω πεθυμήσει πιότερο από κάθε τι άλλο στην άχαρη ζωή μου

Στην Κατερίνα Μου

2008-11-29T04:47:00.000-08:00

Πάρε με στην αγκαλιά σου και κράτησέ με σφιχτά
τώρα που φεύγω, θέλω στα χέρια σου να φύγω
μήπως το ταξίδι, με λιγότερο πόνο αρχίσει.

Ακούς την πόρτα του θυρωρείου που χτυπά;
Ήρθαν δυο ανδρείκελα να μου πούνε πως ανοιχτή για μένα την έχουν αφήσει.

Πως πέρασε ο καιρός...
Πως ήρθε ο καιρός...

Αστέρινη σκάλα, λένε, θα με οδηγήσει στο σύννεφο το πιο ψηλό
μα να πάω, δεν με ρώτησαν αν θέλω.
Για αυτό σου λέω κράτα με σφιχτά
μήπως και οι φίλοι που πρώτοι φύγανε, με πάρουν κάτω μαζί τους.

Εκεί να βρω τους ποιητές της εφηβείας μου που δεν τέλειωσε ποτέ
καθώς και αυτούς που με τα τραγούδια τους με συντροφεύουν στα μεγάλα ταξίδια με το λεωφορείο.
Μα μπορεί κρυμμένος κάπου εκεί να είναι και ο «δημιουργός»
ντροπιασμένος, ξεχασμένος πια από τα «παιδιά» του,
ντυμένος αντί με ρούχα, με βρισιές και κατάρες από γιαγιάδες που να τις πάρει μαζί του δεν τόλμησε.

Να τους βλέπεις;
Ήρθαν ξανά να μου πουν πως δεν προλαβαίνω
για αυτό σου λέω σφίξε με δυνατά, να μη με πάρουν με τη βία μαζί τους
γιατί άκουσα πως στον ουρανό κανείς πια δεν κατοικεί
και ψιθυρίζουν οι άγγελοι μεταξύ τους πως να ξεπέσουν δεν ξέρουν τον τρόπο
πως έπρεπε τους άλλους τότε να ακολουθήσουν
για να σταματήσουν να σέρνουν αντί για σιδερένιες μπάλες, μεγάλα λευκά φτερά.

Κοίτα φύγανε.

Σε λίγο θα έρθουν οι φίλοι μας
αν θέλεις έλα μαζί μου και εσύ.
Κράτησα μια σφαίρα στην θαλάμη που χάραξα το όνομά σου, το γλυκό, το αγαπημένο.
Το όνομα που κράτησα στα χείλη μου όλα αυτά τα χρόνια που σε περίμενα από τον ουρανό που πήγες να γυρίσεις.

*photo by mr-april

_.τα παιδιά._

2008-11-16T02:29:00.000-08:00

Έλειψα λίγο καιρό γιατί δεν έχω υπολογιστή στο σπίτι αλλά κατάφερα να βρω έναν για λίγες ώρες.
Όλο αυτό το διάστημα έχω αφιερωθεί στην συγγραφή μυθιστορημάτων, διηγημάτων όμως έψαξα τα κιτάπια μου και κάτι κατάφερα να βρω από παλιότερα ποιήματα που είχα σχεδόν ξεχάσει.

Έφτιαξε μια φωτιά
που την πέταξε στον ουρανό ψηλά
και όλοι την ονόμασαν «άστρο».
Γέμισε κι ένα μπουκάλι με αναμνήσεις
που το πέταξε και αυτό στον ουρανό
και ασημένιο φώτιζε σαν φεγγαρόφως.

Κάποια μέρα θέλησε να τα πιάσει
μα τόσα χρόνια δεν τα πρόσεχε
και πολλοί τα αγγίξανε με βία.
Όταν πήγε με τα χέρια της να τα πιάσει
εκείνα τρομαγμένα φύγανε μακριά.

Αναρωτήθηκε, θύμωσε για το φέρσιμό τους
και αποφάσισε να τα κλείσει τιμωρία σε κλουβιά,
βάθια μέσα στην γη να τα φυλακίσει
και οι άλλοι να τα ονομάσουνε «πυρήνα».

Μα αυτά μεγαλώσανε και θέλησαν να ξεφύγουν
στον ουρανό να φτάσουνε όπως κάνανε παιδιά
και τώρα πια που μεγάλοι είναι
να κρυφτούν καλύτερα ξέρουν από τους κακούς.

Και την μητέρα τους θα συγχωρήσουνε
που δεν πρόσεξε τα σημάδια της ντροπής στο κορμί τους πάνω.

μνήμες

2008-10-15T13:29:00.000-07:00

Κάθε βραδυ έρχονται εφιάλτες που να ξυπνήσεις δεν sαφήνουν
και σε κρατάνε βαθιά στην πιο βρομερή τρυπα του μυαλού σου
να μη μιλάς, να μη κλαις, να μη σ' αφήνουν να φοβάσαι.
Κλείνεσαι μέσα πιο βαθιά στο κρύο ανίερο σκοτάδι
και σου λένε πως πρέπει να ζεσταθείς για να ζήσεις να σε αφήσουν
κι αφού να πεθάνεις θέλεις σου δίνουν χρόνους 100 να έχεις
σε μια κωλοζωη που σαπίζει όλο πιο πολύ μα μονο εσύ μυρίζεις όπως τα λουλούδια παλιά.
Θες κρυμμένος με το καταραμένο σου άρωμα να σε τριγυρίζει
μα σε αφήνουν έξω στον δρόμο με αλυσίδες καρφωμένες στην γη
ανδρείκελα χοντρά και λεπτά, κοντά και ψιλά, άσχημα και τρομακτικά γλείφουν άρωμα από το κορμί σου και άρωμα κι άλλο σου αφήνουν.
Μιλα, μιλα, μιλα πιο πολύ
ακόμη πιο πολύ. Ακόμη και αν να μιλάς δεν ξέρεις, δεν θέλεις, φοβάσαι.
Και μια έκθεση που για σένα έχει στηθεί
με πίνακες μαύρους και πολύχρωμους σκοτεινούς από τη ζωή σουπου πρέπει να αναλύεις
σε ρομπότ που σε κοιτάνε στα ματια περίεργοι, γιατροί, νοσοκόμες που κρατάνε ενέσεις να σε κρατήσουν στο όνειρο και σήμερα προσπαθώντας να κλέψουν κάθε μνήμη
από αυτές που χρονια χίλια προσπαθείς να ξεχάσεις.

στοίχοι στον τοίχο γραμμένοι με μολύβι

2008-10-08T05:43:00.000-07:00

δεν το προσπάθησα πολύ με την ομοιοκαταληξία απλά μου βγήκε έτσι, όπως μου βγαίνουν οι λέξεις.
ελπίζω να σας αρέσει k αυτή η προσπάθεια.

Γύρω ακούγονται φωνές ξεχασμένες
άνθρωποι που χάνονται στο άπειρο χθες
γυναίκες από σπέρμα κρεμασμένες
παιδιά που γεννήθηκαν ψυχές νεκρές.

Όλοι σου μιλάνε με νυχτωμένες σκέψεις
χρησιμοποιόντας λέξεις που δεν σ’ αρέσει να ακούς
ζητάς το όνειρο κάποιου να κλέψεις
γιατί να ονειρεύεσαι έμαθες απ’ τους νεκρούς.

Μόνο το μαύρο πετάει γύρω
με τον κόσμο να χαζεύει πεταλούδες χλωμές
πουτάνες που χάσανε της νύχτας το τζύρο
γυρνόντας στους δρόμους, από αγάπη νεκρές.

Ενώνεις τα χέρια σφιχτά μεταξύ τους
κανείς δεν υπάρχει να σε πάρει αγκαλιά
σηκώνεις ψηλά την γροθιά, στην ψυχή σου
και φωνάζεις πως ζωντανούς δεν βλέπεις πια.

Κουφάρια πεταλούδων πετάνε τριγύρω
τους βλέπεις καθώς τις χαζεύουν οι νεκροί
η σιωπή κυλάει το αίμα τους πίσω
μα η ψυχή τους δεν θα ξαναγυρίσει εκεί.

_.o._χαλίκι_.o._

2008-09-25T12:56:00.000-07:00

στην X.

Κρύψε καλά αυτό το χαλίκι
πες πως είναι διαμάντι και φόρεσέ το σκουλαρίκι στο αυτί
πες πως είναι πέτρα και στερέωσε την πόρτα.
Όπου κι αν πηγένεις να έχεις μέσα σου αυτό το χαλίκι
που έψαξα όλες τις θάλασσες για στο βρω.
Έβαλα σκάλα και έφτασα στον ουρανό
να στο ποτίσει με φως ο ήλιος
και το φεγγάρι να στο λούσει με αστροφεγγιά.

Φόρεσε το χαλίκι στον λαιμό
και μπες στην σπηλιά που κρύφτηκε η μάνα σου πριν χρόνια
για να φύγει μακριά σου, να σωθεί από την ασχήμια του κορμιού σου την θολή.
Επειδή ήσουν παιδί και δεν ήθελες όπως σε ντύνανε να ντυθείς.
Μα ούτε και τα παιχνίδια που σου πέρνανε δεν ήτανε για σένα.
Όλοι γύρω σου σε βλέπανε αγόρι
μα ήξερες εσύ πως δεν βλέπανε σωστά.

Περίμενες πότε όλοι θα φύγουν
για να ψάξεις τα ρούχα της μεγάλης σου αδερφής
να τα φορέσεις ξανά και ξανά μέχρι σαν κι εκείνη
όμορφη και μεγάλη να γίνεις.

Ήθελες τα καστανά σου μαλλιά να σου αφήσουν μακριά
πλεξούδες με λουλούδια να τις πλέκεις,
ήθελες τα αδύνατά σου πόδια
με φούστες να τα ντύνεις
και καθώς μεγάλωνες γυναίκα όμορφη να γίνεις.

Μπες στην ανίερη σπηλιά που κρύβετε όλα αυτά τα χρόνια
τα σαλιγκάρια θα σου δείξουν τον δρόμο
αφήνοντας πίσω τους αστραφτερό δρομάκι.
Βρες την και πες της πως έξω ο χρόνος πέρασε
και εκείνη ακόμη τίποτα δεν είδε.

Και αν θελήσει δώσε της το φωτισμένο σου χαλίκι.
Στο φως του επιτέλους να δει,
όμορφη πως έχεις τώρα πια γίνει.

πίσω από τις κλιματαριές

2008-09-15T10:52:00.000-07:00

Θα αφήσω στην άκρη του δρόμου ένα χάδι
για να νιώσεις ξανά παιδί την νύχτα που θα γυρίσεις
τότε που τα αστέρια ατέρμονο παιχνίδι με τα σύννεφα θα παίζουν
και πίσω από τις κλιματαριές θα κρύβονται να μην τα βρουν.
Με γέλια αθώα παιδικά ο ουρανός θα γιομίσει
να σου προστατεύει γλυκά τα όνειρα που κάνεις
τους δράκους και τους φασίστες να νικήσεις.
Τότε που έλεγες στον ουρανό πως θα φτάσει η φωνή σου
και απετόντας την αλήθεια μια διαφορετική πνοή θα αφίσεις.
Τα χρυσαφένια σου μαλλιά
λόγια των περασμένων χρόνων στον θόλο του ουρανού θα χαράξουν
ενώ θα τραγουδάς δυνατά πίσω σου καθώς να αφήνεις
θάνατους και φόβους που πικρένουν την γεύση
τις ώρες που ο χιλιοπρόσωπος άνθρωπος
θα περιμένει και θα περιμένει
μύριες μορφές, χίλιες κραυγές
την δύναμή του πίσω να πάρει,
τέλος στον φόβο του να δώσει
και πύρινα όνειρα στις αναμνήσεις του να γυρίσει.

_.τραβάει τζούρες δυνατές στον ουρανό να φτάσει._

2008-08-26T16:31:00.000-07:00

Διψασμένοι κι άεργοι περιπλανώμενοι τυφλοί
δράπτουν μεσ’ από τα σύννεφα, λίγη από την μελωδία
των νυχτόβιων πουλιών με φωνή γερόντων.
Περπατητές της γης σε μέρη βαλτομένα
από στάλες, όνειρα, χοντρές γεννημένες μεσ’ στις στέπες
αζήτητα μωρά πεθαίνουν κάθε μέρα
φορώντας μακριά κασκόλ που καλύπτουν την φοβέρα.
Περιτομές σε όργανα που χάθηκαν στην αγάπη
γιόμισαν οάρια σάπια, εκείνον τον ταξιδιάρη
με ώρες που χάνονται γοργά ανάμεσα σε λάθη
χαζεύοντας από μακρυά του άγνωστου το τσιγάρο
που σβήνει κάτω από την βροχή
που χωρίς να το ανάψει τραβάει τζούρες δυνατές στον ουρανό να φτάσει
λίγη από την βεβαιότητα και λίγο από τον πόνο
να πάρει το ζευγάρι του γεμάτο από σκουπίδια
τροφές που μείνανε ανέγκιχτες ακόμη και από μύγες
σκουλίκια που δεν άντεξαν την δυσοσμοία.
Σε κάνη όπλων αμέτοχων, πλατείες ταξιδεύουν
γένια αξ΄ύριστα το πρόσωπό σου χαιδεύουν
τα χείλη τσιγάρο πια δεν κρατούν
στα κιτρινιασμένα δάχτυλα που δίχνουνε το μέλλον.
Χωρίς νερό, χωρίς τροφή, οι μπότες σε παγιδεύουν
και μόνο ζητάνε να σωθούν πέρα από τα βουνά
μέσα σε ρυάκια αλόβητα κάτω από τον ήλιο
χάνουν οι ποιητές τους οίστρους, σαν πόρνες που ζητάνε
αμόληντες περιμένοντας τραγούδια που δεν ξέρουν
ανήθικες πίσω από κουρτίνες κόκκινες
ελπίδα τους υπαγόρεψαν σε δάση από λύπος
εγκυμονόντας γατιά που γρατζουνάνε την κοιλιά σου
να τρέξουν μακριά σου κι εκείνα να σωθούν.

...σαν παιχνιδιάρικα φίδια στις τσέπες μας...

2008-08-12T06:40:00.000-07:00

Θα είναι πρωί όταν ανάψω το φως,
το φως εκείνο που δεν χρειαζόμαστε γιατί ο ήλιος λάμπει
μα δεν γνωρίζουμε πως να του φανερωθούμε
αφού κρυβόμαστε από παιδιά μες στις σπηλιές.

Θα είναι νύχτα δύσκολη, όταν πιο εύκολα όλα τα δούμε
και τα παιδιά με τα κέρινα χέρια θα ανάψουν το φεγγάρι
που χρόνια σβηστό παρέμενε και βουβό
στο κλείσιμο του ουρανού, στην άκρη εκεί του δρόμου.

Την μέρα εκείνη θα ενδυθούμε τις παιδικές μας βόμβες
για να σταθούμε στης πολύβουης βουλής την πύλη
με τα φυτίλια να εξέχουν σαν παιχνιδιάρικα φίδια από τις τσέπες μας
που δεν τσιμπάνε, μα αρέσκοντε να τρομάζουν τους μεγάλους.

Γρήγoρα συμά μας θα μαζευτεί η αστυνομία
κι εμείς θα γελάμε δυνατά, μέχρι που θα πονέσουν οι κοιλιές μας
κι όταν πια, πεσμένοι κάτω από τα γέλια θα βρεθούμε
τρομαγμένοι, όλοι αυτοί οι εκπαιδευμένοι, θα μας ρίξουν .

Και καθώς οι σφαίρες τις σάρκες μας θα ξεσκίσουν
με το αίμα που θα χυθεί, τα φυτίλια θα ανάψουν.
Τι κι αν δεν ήτανε αληθινές όλοι πιστέψανε πως είναι.
Πιστέψανε τόσο δυνατά, ωστέ αληθινές να τις κάνουν.

Μήτε η μαμά, μήτε ο μπαμπάς για την καταστροφή θα μας μαλώσουν
γιατί μόνο παίζαμε εμείς με τις λαστιχιένες βόμβες
κι όλο πιο πολύ γελάμε δυνατά
κάνοντας τους μεγάλους, τους τρανούς, τους σωστούς να φοβούνται να μας χτυπάνε με σφαίρες.

Μα να μας ρίξουνε δεν κατάφερα,
μόνο οι ίδιοι ρίξανε την ψεύτικη πολύβουη βουλή.

_Να Παρεκκλίνω Δεν M' Aφησα_

2008-07-31T06:05:00.000-07:00

Τόση μοναξιά
μέσα στο σπίτι που γιόμιζε από ζωή.
Το σπίτι εκείνο που με ελπίδα και ιδρώτα
έχτισαν οι γονιοί μου
να μου αφήσουν κάτι να έχω
μην βρεθώ κι εγώ όπως εκείνoι μακριά από την πατρίδα.
Τόση πολύ λύπη
στο χαρούμενο παιδικό τραγούδι
που άφησα μισό
και ποτε να το μάθω, δεν κατάφερα.

Και τα χρονια πέρναγαν
σαν άδεια σακιά, από αγάπη
μα κι από μισος άδεια
που πέταξα στην λίμνη με τα ήρεμα νερά
μήπως τα ταράξω καταφέρω
κι αλλάξω αυτό που τόσο πολύ με βάραινε.

Nα κοιτάω τα ήρεμα νερά
όπως την ευθεία της ζωής μου.

Νηπιαγωγείο, σπίτι, σχολειό, σπίτι, πανεπιστήμιο, σπίτι, δουλειά, σπίτι.

Να παρεκκλίνω ακόμη δεν πρόλαβα
κι ας μετράω 7 σακιά στην λίμνη
ξεχασμένα, μονάχα, στον βυθό
διπλωμένα με πέτρες.

Mην αναδυθούν,
μη τα προσέξω,
μη τα θυμηθώ.

Μα όλα τα θυμάμαι
τώρα που και το όγδοο σακί στην μέση έχει φτάσει
και ξέρω πως να το γιομίσω δεν θα προλάβω.

Να παρεκκλίνω δεν μ' άφησα
καθώς τον νιώθω να έρχεται σιμά,
κι όλο πιο σιμά
ενώ το σώμα μου πετάω στην φωτια.

...στα μεγάλα αυτοκίνητα...

2008-07-27T09:08:00.000-07:00

Ωραία τα λέω,
μα πάντα ξεχνώ πως ήρθα από το σκοτάδι
να σε γνωρίσω και από του ηλιου έχασα
στην σκιά να βρω, την πιο φωτεινή,
την πιο ζωντανή και ξέγνοιαστη χαρά.
Ωραία τα λέω,
μα ποτε δεν θυμάμαι ποιος δρόμος
στο σταυροδρόμι είναι ο σωστός
και μένω εδώ, νύχτα και μέρα,
να περιμένω κάποιον να γυρίσει να κοιτάξει.

Μα τα φώτα των φαναριών, στα μεγάλα αυτοκίνητα
τύφλωσαν την σκοτεινιά μας.
Να δω, πια, δεν μπορώ
μα δεν παρεξηγώ που μες' στο όνειρο μπαίνεις
και ξεχνάς όπως ξεχάσαμε ωραία πως τα λέμε
και μια ζωή πάνω κάτω τον δρόμο τον λάθος παίρνουμε
και ας μικρύνει και πια κανέναν μας δεν χωράει.

_ΝΎΧΤΑ ΑΛΑΒΑΣΤΡΙΝΗ ΝΎΧΤΑ ΦΩΤΙΣΜΈΝΗ_

2008-07-18T17:03:00.000-07:00

...στον πατέρα μου,
που δεν πρόλαβα να του πω αυτά που ήθελα...

Ήρθα από το σκοτάδι
κρατώντας σε δειλά από το σακάκι μα τον ήλιο δεν άντεχα
κι επιβίωνα σε σκιες και δάκρυα.
Κλάματα παρακαλούσα
παλίρροια να γεννούν, πίσω να με γυρίσουν
μα, w νύχτα, στάλες να δροσιστώ μοναχα με κερνάς.

Με το ραγισμένο μου κορμί
στις σκιες με έκρυβα
μήπως από το φως σε δω
κι όλο δύναμη σε αγκαλιάσω.
Δυνατά όπως και τότε.

Ώ, νύχτα αλαβάστρινη
φέρε τον αγαπημένο μου
μια στιγμή
"συγγνώμη" να ζητήσω,
μια ανάσα
κοντά μου κράτησε τον.

χειρόγραφο

2008-07-09T17:38:00.000-07:00

κάτι μέσα από την καρδια μου αφιερωμένο σε όλους αυτούς που αγγίζει, όταν παίζανε στην "ρεματιά", οποια "ρεματιά" κι αν ήταν αυτή.
ελπίζω να μου συγχωρέσετε τα ορθογραφικά, γιατί δεν γεννηθήκαμε όλοι ορθογράφοι :P

Γάτες σουλατσάρουνε στα πόδια μου γδαρμένες

2008-06-12T14:18:00.000-07:00

Θα ανάψω μια τεραστια φωτιά από τα πούπουλα που άφησαν πίσω τους, καθώς φύγαν για το παρθενικό τους ταξίδι, τα πουλια.
Μέσα θα πετάξω τα κόκαλα των ερωμένων που κράτησα στο ντουλάπι της κουζίνας ανάμεσα στον φούρνο που τις μαγείρεψα και το ψυγείο που τις κράτησα για πάντα.
Μήτε σεισμός, μήτε πλημμύρα θα σβήσουν την φωτιά που θα κάψει τα δάση των ονείρων μας.
Σύννεφα πυρακτωμένα και παγωμένοι ήλιοι θα μου κάνουν παρέα στο μακρινό μου διάβα.
Θα κλέψω σταφύλια στον ταξιδευτή να δώσω
ξερακιανές συγγνώμες που δεν ειπώθηκαν ποτε
μέσα σε φυλακες και αναμορφωτήρια,
πίσω από κάγκελα σε αναπηρικά καρότσια.
Να ζήσω μια καλύτερη μέρα και ύστερα να πεθάνω κι εγώ,
να φυλακιστώ, να μην ξαναβγώ.
Το ψέμα.
Την αλήθεια.
Το λάθος.
Το σωστό.
Τι είναι δεν ξέρω,
που πάω σε ποιο χωριο,
σε ποια πόλη θα ζήσω, σε άγνωστο νομο.
Τα λογικά τα έχω χάσει
μισος πια δεν σας κρατώ
μονο περνάω κι ξαναπερνάω μέρες ατέλειωτες
νύχτες φωτισμένες.
Αναίτιοι φόνοι, κραυγές παγωμένες
σπέρμα στην άμμο
ωάρια ξεραμένα
περίοδοι που πέρασαν κι άφησαν σταγόνες
θύμισες από θάλασσες, θύμισες από λίμνες.
Ακροβατούμε στην αγάπη
μηρυκάζουμε στο φως
θάνατος και σήψη σε κάθε μας εκατοστό.
Εύσημα πολεμου
χρονια λατρεμένα
φυλακες αναμορφωτήρια
μείζοντα γραφεία πολιτικών.
Γάτες σουλατσάρουνε στα πόδια μου γδαρμένες
κουτάβια που δεν άγγιξαν της μάνας το βυζί
κι ένα παιδί να συναλλάζετε
αβίαστα στα σοκάκια
νυχτερινά αξέχαστα, προσπάθειες καιρών.

...στιγμές αληθειας...σσσσσ....

2008-06-08T15:26:00.000-07:00

Σταμάτησα να ζωγραφίζω
όταν τα χρώματα στάθηκαν εναντια μου και ρίξανε νέφτι στην παλιά μάσκα
που είχα ράψει πάνω στο δέρμα με χρυσές κλωστές και έντερα ζωντανών μωρών.
Μωρά που ζωγράφιζα σε καμβάδες φτιαγμένους από μαλλί και σπέρμα πρόστυχων παρθένων.
Τότε τα πινέλα φίλοι μου ήτανε και όχι εχθροί.
Τότε που ακούγανε τον κάθε πόνο και χαρά
χωρίς να ζητάνε ανταλλάγματα κανένα εκτος από νερό για να δροσίσουν τον πολύχρωμο ιδρώτα τους.
Ζωγράφιζα παλιά και η μάσκα έκρινε έννοιες όπως αλήθεια, πόνος, ρουφιανιά, κάγκελα.

Δευτερα

2008-05-30T17:11:00.000-07:00

Σε μια γλώσσα παράξενη μίλαγες
για δράκους και για στοιχεια,
ζωγράφιζες στους τοίχους παράθυρα
τα άνοιγες να μπαίνει δροσιά.
Φοβόμουνα μα σε έτρεφα
μέσα μου να μη φύγεις ποτε
και όταν ξανά χανόσουνα
έγγλυφα μονο πληγές.
Τσιγάρο άναβες, κάπνιζες
πενθούσες τις Κυριακές
μικρός ήσουνα, τις σιχαινόσουνα
δεν μίλαγες ποτε για το χτες.
Σε μια κόλα τρυφερά με τύλιξες
νόμιζες πως θα χαθώ
μα μέσα σου πάντα γύριζα
τις νύχτες για να κοιμηθώ.

Sαγαπούσα πολύ μα δεν μίλαγα
το δέντρο έπεφτε μπροστά
τα κλαδιά του με βία με φίμωναν
κι αν το πότιζα από παιδί.
Σε γύρευα, σε αναζήτησα
σε σκουπίδια και σε μηχανές
σε βρήκα σε βάλτο βάθη σε καθάρισα
σου έξυσα όλες τις πληγές.

Ποτε στα χερια δεν mαγκάλιασες
φοβόσουνα το κακό
εκείνο που από παιδί σερνότανε
σήμα μου τις Κυριακές.
Νόμιζες για σένα πως το έτρεφα
να στο χαρίσω ένα πρωί
το κοίταγες με τρόμο
τα αγκάθια σου έμπηγες συνεχεια και πιο βαθιά.

Μια νύχτα μονο έμεινε
για λίγο πριν ξαναχαθείς.

Θα τραγουδάω στα σκοτεινά
μέχρι να ξαναφανείς.

Το δέντρο ερημώνει
μου λες να μην πάω μακριά
πως πάντα εδώ θα στέκεσαι
κοντά μου, σήμα στην φωτιά.
Μα το κακό συνεχίζει να σέρνεται
σε θέλει δικό του για πάντα
το μεγάλωσα, το ανέθρεψα
σε λίγο τα δόντια του θα δείξει.

Φοβάσαι ακόμα
μου τα λες και κλαις
μα ποτε δεν πρόσεξες
ποσο μοιάζετε με το Κακό, από χθες.

Σκυλιά και δράκοι

2008-05-28T06:34:00.000-07:00

Μιλάς μια γλώσσα άγνωστη
για σκυλιά και δράκους
ανάμεσα σε ανθρώπους και καρέκλε
την αλήθεια τους δεν την γνωρίζεις.

Πας πάνω κάτω
ανάμεσα στους ανθρώπους και τις καρέκλες.

Πάνω κάτω
στους ανθρώπους που δεν ξέρεις
πάνω κάτω
στις καρέκλες που δεν θα ξαποστάσεις.

Πίσω στο παρελθόν.

Πάνω κάτω στο παρόν.

Διασχίζεις το άπειρο με φίλους που δεν θυμάσαι
κι όλο αναρωτιέμαι για σκύλους και δράκους
κι όλο θυμώνω που δεν θυμάμαι
κι ας τους θυμάμαι
κι ας ξέρω
ρωτώ ποιος είσαι κι εσύ γελάς.

Γελάς...γελάς...γελάς
μαζί μου δυνατά.

δεντροσπιτο

2008-05-18T03:14:00.000-07:00

Θα σου φορέσω στα μαλλιά ένα χάρτινο στεφάνι
και θα σου δώσω αγκαλιά ένα τσίγκινο κουτάκι
να φυλάξεις μέσα θύμισες αγαπημένες του παλιού καιρού
του γερασμένου πάντα.
Θα έρθει και το γιγάντιο παιδί με τις τεράστιες τιράντες
να σου παίξει το τραγούδι,
ποιο τραγούδι
το τραγούδι που δεν θυμάσαι, στην τρομπέτα
πριν κοιμηθείς
πως να κοιμηθείς;
και να 'ρθει ο πρίγκιπας να σε φιλήσει
να γιατρέψει τα μαγεία και να προσμένει τις νεράιδες να...
το δεντροσπιτο πέφτει, πέφτει, πέφτει...
Στην γη τα χείλια μας θα ακουμπήσουν
να μη κλαις για τα χαμένα
μονο για αυτά που πέφτουν, πέφτουν, πέφτουν, μια ζωή.
Το δεντροσπιτο θα διαλυθεί στην γη
μα θα το φτιάξουμε ξανά από γύρη και μαλλί.

_.ο.Ο.χωρίς τίτλο.O.o._

2008-05-12T06:55:00.000-07:00

Κοίτα τον άνθρωπο που προχωράει μονος τους
για μια γυναικα καθώς ψάχνει από παιδί.
Μεγάλωσε στα κύματα και στις θύελλες
εγέρασε στα δάση και στους βράχους
αγοράζοντας τον κόσμο ολόκληρο
μα πετρα να μην σηκώνεται πια για αυτόν.
Ετίναξε τα πούπουλα τα παιδικά του
μα μεγάλα φτερά δεν ετίναξε στον ουρανό.
Γάτες όρνια τις σκέψεις του γυρεύουν
μακριά που θα 'ρθούνε παλιοί ταξιδευτές
φόβοι βασιλιάδων να σε κατατρέχουν
ματια ζευγάρια πίσω σου για να σταθούν.
Στο άδειο σπίτι σου, στην ξένη κάμαρη σου
που θα σε τριγυρίζει μια ζωή
κλεμμένοι άνθρωποι ζωής παγιδευμένης
όνειρα θα στάξουν απ' τις πληγές που σου κανε παντού.

...χωρίς τίτλο...

2008-05-06T01:50:00.000-07:00

Ήταν μικρή πανέμορφα φεγγαρολουσμένη
αθώα σαν λευκό χελιδόνι,
παιδική σαν πούπουλο.
Μα μια μέρα την άγγιξε η κλεψύδρα της ζωής
και σαν δάκρυα ο ήλιος την έλουσε με αστερια.
’Aρχισε ξάφνου να μεγαλώνει
με το δέρμα της σκιάχτρου δέρμα να αλλάζει.
Λουλούδια πέτρινα τις δυο καρδιές της όλο τρυπάνε
κι άδειαζε από αισθήματα κάθε πρωί πενθώντας.
Μα ο ουρανός της ζήτησε σε γάμο να την πάρει
ορκιζόμενος στο φως, πόνο άλλο να μη νιώσει.

...μοναξιά...

2008-05-01T00:48:00.000-07:00

Ο ήλιος λάμπει αυτή τη χειμωνιάτικη μέρα του Νοέμβρη.
Οι πολυσύχναστοι δρόμοι
σφύζουν από ανθρώπους που περπατούν άλλοι βιαστικοί και άλλοι αμέριμνοι.
Κάποιοι να κρατάνε τσάντες από αγορές
κάποιοι άλλοι έναν καφέ από τα everest.
Μέσα από πλαστικά ποτήρια
να ρουφάνε την πληρωτέα δροσιά που τους χαρίζει.

Ένα παιδί κοιτάει τον αντικατοπτρισμό του στην μεγάλη τζαμαρία ενός μαγαζιού στην τρίτη Σεπτεμβρίου.
Ένα ζευγάρι αγκαλιάζεται στην στάση της Στουρνάρι.
Το λεωφορείο που βρίσκομαι μέσα τρέχει το γνωστό του δρομολόγιο.
Το μισώ αυτό το δρομολόγιο,
μα συνεχίζω να το κάνω κάθε μέρα.
Κάθε μέρα πάνω κάτω την Πατησίων, τόσο κοντά στην Γώγου που πια φοβάμαι.
Οι πολυκατοικίες,
τα σπίτια,
οι επιγραφές...
όλα μένουν πίσω μου.

Μαζί με το λεωφορείο τρέχω κι εγώ.

Ένας άστεγος αλκοολικό κάθεται ακόμη στα σκαλάκια ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού.
Η επιγραφή "ζητείται πωλήτρια με πείρα" ακόμη την αναζητά.
Όμως τα προσπερνώ όλα και τα αφήνω πίσω μου κι αυτά.

Το λεωφορείο συνεχίζει να τρέχει.
Κάποια βλέμματα καρφώνονται πάνω μου.
Κάποιοι μιλάνε για μένα.

Μοναξιά... απελπιστική μοναξιά.
Όχι μονο για μένα.
Όχι μονο σε μένα.

Που και που εύχομαι να είχα την δύναμη να σηκωθώ και να τους ευχηθώ καλο μηνα.
Μα τους φοβάμαι.
Τους ντρέπομαι.
Ίσως επειδή δεν χαμογελάω πια.
Το λεωφορείο τρέχει ακόμη.

Το λεωφορείο τρέχει κι εγώ μένω στάσιμη σε αυτό.
Στην μονη θέση για να μην έρθω σε καμια επαφή με τους "άλλους".

Μοναξιά.
Είναι απέραντη, είναι μικρή.
Είναι άχρωμη, είναι χρωματιστή.
Είναι ανδρείκελο, είναι γυναικα.

Είμαι εδώ.. μα είμαι μονη.
Είμαι στην αγκαλιά σας.. μα είμαι μονη.
Είμαι εγώ που πίσω μου σας αφίσα και προχώρησα μονη.

1999